Tag: Schrijven

Bericht voor Jerzy Panek

1

Het is nu het vijfde jaar dat ik af en toe een schrijfweek doorbreng in mijn Krakause studio. Die studio is helemaal niet van mij, maar van genereuze vrienden die de ruimte beschikbaar stellen aan kunstenaars of schrijvers die er willen werken. Al die jaren ligt er een brief in de vensterbank van een Amerikaanse afzender. URGENT. DATED REPLY REQUESTED staat er in boze letters op de enveloppe gestempeld, maar de geadresseerde is al meer dan tien jaar dood. (meer…)

De lezer

foto8-e1342093494483-225x300

Nu ik drie weken schrijfretraite heb kan ik hem dagelijks vanachter mijn bureau observeren: de lezer. Mijn bureau en zijn balkon bevinden zich op de derde verdieping, beiden kunnen we net over het dak heen koekeloeren dat tussen
ons in staat, toch hebben we elkaar nog nooit gesproken. Ik ben bovendien zo bijziend dat ik hem op straat niet zou herkennen. (meer…)

De mislukkeling

foto5-e1341585242252-225x300

Precies een jaar geleden lag De draad en de vliegende naald in de boekhandel. Op diezelfde dag arriveerde er een doos van het Centraal Boekhuis, met een aantal auteursexemplaren, cadeautje voor de schrijver. Ze waren allemaal perfect, gedrukt op papier van verantwoorde herkomst met de code FSC C019440 en voorzien van dat prachtige omslag – een coproductie van Albrecht Dürer en Herman van Bostelen.

Behalve één exemplaar, dat is een echte mislukkeling. (meer…)

Advies voor het eten van rode soep

Czerwona-zupa1

Nog steeds moet ik er aan herinnerd worden, iedere dag, en daarom heb ik het schilderij Rode soep van de Poolse kunstenaar Jacek Sroka op het bureaublad van mijn laptop gezet. Dat komt goed uit, want het schilderijtje, olieverf op doek, is in werkelijkheid ongeveer net zo groot als het bureaublad zelf: het meet 27 x 41 cm. We zien een knalgele hond op een knalblauwe vloer die knalrode soep staat te eten. En hij doet dat zoals honden dat kunnen, vol overgave. Op dit moment, op deze plaats, bestaat er voor de hond niets anders: zijn snuit is in de soep verdwenen, zijn hele lichaamstaal is gericht op dat ene, het eten van de rode soep. Daarmee herinnert hij me dagelijks aan de Regel van Benedictus. (meer…)

Wat verzonnen is, bestaat al

Schermafbeelding 2016-06-25 om 11.11.10

Op 5 maart 2010 leverde ik de eerste versie van mijn debuutroman in, die toen nog De vinger van God heette. Ik was in Krakau, net als K. die zojuist vanuit hetzelfde internetcafé zijn nieuwste vertaling naar zijn uitgever had gemaild. Om het te vieren gingen we champagne drinken bij Alchemia. Daar schonken ze geen champagne, we namen koffie.

‘Nu ben je een schrijver’, zei K. ‘Misschien ben je een afgewezen schrijver, een nooit gepubliceerde schrijver, een mislukte schrijver, maar je bent een schrijver.’ We hieven onze denkbeeldige champagnes. Even later liepen we op straat, K. naar zijn huis om aan een nieuwe vertaling te beginnen, ik naar het mijne om een lekker potje te janken. Op de Miodowastraat kwamen we haar tegen. Ze was klein, had nauwelijks haar, en ging gebukt onder het gewicht van haar boodschappentassen. Toen ze ons zag, zette ze haar tassen op het trottoir. (meer…)