Sprookje over de man die zichzelf op kon eten

background.jpgHet is echt waar, er was eens een man die zichzelf op kon eten. Dat deed hij alleen op dagen die hij het liefst geheim wilde houden. Als hij ’s morgens uit zijn bed kwam, wist hij al dat het zo’n dag zou worden. Dan struikelde hij over de drempel van de wc en brandde zich onder de douche omdat hij was vergeten de koude kraan open te zetten. Na zo’n begin kon hij zich er nooit meer toe zetten om de ochtend in eigen hand te nemen en als het gerommel in zijn maag ook nog te horen was op het moment dat hij vier gebakken eieren met spek had verorberd, was het niet meer te ontkennen. (meer…)

Ontbijt in New York

P1050487

“Dit is een goed moment om de maple syrup van Ferdinand open te maken”, zeg ik op 3 december tegen mijn gasten, en ik zet de griesmeelpudding op tafel.

De zelfgemaakte Canadese maple syrup uit New York zit verstopt in een
Hollands bierbeugelflesje. Plop.
“Ferdinand?”, vraagt een van de gasten.
“Ja”, zeg ik. “Havermout in New York.” (meer…)

De zwarte onderbroek

onderbroek-150x150

Een zwarte onderbroek, je kunt er van alles mee doen. Je kunt hem bijvoorbeeld kopen bij de HEMA, daar hangen heel veel zwarte onderbroeken op plastic knaapjes, ze zijn niet duur en van goede kwaliteit. Je kunt er drie tegelijk kopen, dan krijg je soms korting. Je kunt ze afrekenen, in je tas stoppen, wassen, drogen, opvouwen, in je kast leggen. De volgende dag kun je er al een aantrekken, onder je mooie jurk van Annu Nu bijvoorbeeld, of zomaar, omdat je er zin in hebt, een dag met een zwarte onderbroek van de HEMA. (meer…)

Lesław en Wacław

1518-burda

Vorige week kwam ik ze tegen, in mijn geliefde Krakause eetgelegenheid waarvan ik de naam niet ga weggeven omdat er nog steeds geen toeristen komen. Ze kwamen bij me aan tafel zitten, Lesław en Wacław Janicki. Ze moeten inmiddels al zo’n 70 jaar zijn, een eeneiige tweeling, niet van elkaar te onderscheiden met hun witte haren, hun stevige neuzen, hun dunne snorren. (meer…)

Sprookje te Boskoop

Hefbrug_2

De man klom lenig de Gouwe uit en voor ik het wist rende hij het dorp in, zijn brede kikkervoeten kletsten over de Hefbrug. Hij had een woord in zijn handen, losse letters waarmee hij jongleerde alsof hij een circusartiest was. Voordat ik hem in kon halen begon hij naar boven te klimmen, de Hefbrug in, ik bleef naar hem kijken tot hij uit het zicht verdween. (meer…)

Advies voor het eten van rode soep

Czerwona-zupa1

Nog steeds moet ik er aan herinnerd worden, iedere dag, en daarom heb ik het schilderij Rode soep van de Poolse kunstenaar Jacek Sroka op het bureaublad van mijn laptop gezet. Dat komt goed uit, want het schilderijtje, olieverf op doek, is in werkelijkheid ongeveer net zo groot als het bureaublad zelf: het meet 27 x 41 cm. We zien een knalgele hond op een knalblauwe vloer die knalrode soep staat te eten. En hij doet dat zoals honden dat kunnen, vol overgave. Op dit moment, op deze plaats, bestaat er voor de hond niets anders: zijn snuit is in de soep verdwenen, zijn hele lichaamstaal is gericht op dat ene, het eten van de rode soep. Daarmee herinnert hij me dagelijks aan de Regel van Benedictus. (meer…)

Dansen op de vulkaan

Red_Fuji_southern_wind_clear_morning-HokusaI.jpg

Eigenlijk wilde ik een stukje schrijven over mijn kiespijnjurken, maar er kwam van alles tussen. Eerst las ik op de website van A.H.J. Dautzenberg zijn column Martijn, de gevolgen, over  de doodsbedreigingen die hij ontving nadat hij publiekelijk had aangekondigd dat hij lid was geworden van de omstreden pedofielenvereniging. Daarna kwam ik via Twitter op een weblog waarin Rob Waumans de vraag stelt of het niet de plicht van schrijvers is om hun ‘bakkes’ open te trekken over vermeende misstanden. (meer…)

De film, het gedicht, het boek, de titel

arseny-tarkovsky

De Spiegel van Andrei Tarkovski: het was een van de eerste films die ik in het begin van de jaren negentig bekeek in een Warschaus bioscoopje. Het Russisch in de film kon ik niet verstaan, de Poolse ondertiteling kon ik nog niet lezen. Maar dat gaf niet: de film is een soort gedicht in beelden. Ik werd reddeloos verliefd op De Spiegel, en later op alle andere films van Tarkovski. (meer…)

In memoriam: Milo Anstadt

milo_haga_091005-006-small-150x150

‘Altijd als ik een formulier moet invullen, aarzel ik bij de vraag naar mijn land van geboorte. Is het Polen? Oekraïne? Sovjetunie? Toen mijn ouders trouwden, lag Lwów in Oostenrijk en heette het officieel Lemberg. Toen ik geboren werd lag het in Polen. Nu ligt het in de sovjetrepubliek Oekraïne.’ De schrijver van deze woorden, Samuel Marek (Milo) Anstadt is op 16 juli in Amsterdam overleden. (meer…)