Geen badpak

1922-165x238

Voor het magazine Zutphen Bruist moet ik nog een column schrijven – het thema is ‘Puur water’ en ik heb de deadline gemist. Dat is natuurlijk niet mijn eigen schuld, maar de schuld van een conferentie die ik bijwoon in Boston (MA): daar ben ik aan het netwerken en fondsenwerven en naar lezingen aan het luisteren en gek genoeg is Zutphen even heel ver weg.

Maar water is er overal. In de rivier die hier geen IJssel heet, maar Charlie, in een lezing over de Nederlandse landschapsschilderkunst uit de zeventiende eeuw, in de glazen op tafel die ongevraagd worden bijgevuld. En in de oceaan die ik vanuit mijn hotelkamer kan zien als ik voor het raam op mijn tenen ga staan en over de enorme parkeerplaats heen kijk. Op zondag heb ik een paar uur vrij voordat mijn vlucht vertrekt en nu kan het eindelijk gebeuren: voor het eerst van mijn leven zwemmen in de Atlantische Oceaan.

Als. Ik. Mijn. Badpak. Niet. Vergeten. Zou. Zijn.

De aardige receptioniste met de nieuwe lippen heeft geen idee waar ik een badpak zou kunnen kopen, en zeker niet op deze tijd van de dag, zes uur ’s morgens. Met mijn jetlag en mijn handdoek wandel ik even later naar het strand, waar al een paar hele vroege Amerikanen aan het barbecueën zijn. Nee, in dit gezelschap durf ik het zeker niet, zwemmen in mijn blootje. Heel laf stroop ik mijn broekspijpen op en kijk pootjebadend naar de Amerikanen die naar me zwaaien, blikjes cola in de hand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s