De man die achteruit kon lopen

man-walking-in-snow

Het is echt waar, er was eens een man die achteruit kon lopen. Altijd koos hij de eerste dag van het jaar om zijn mooiste mantel aan te trekken en zijn hoed af te borstelen. Hij begon er meteen mee, anders werkte het niet. Toevallige voorbijgangers wisten niet wat ze zagen. Zijn schoenen klosten door de regen, hij liep langs de kerk en door de winkelstraten, de kerstverlichting tinkelde in de plassen waar hij zojuist doorheen was gelopen. Hij wandelde langs de IJssel en hij keek naar de torens van de stad die steeds kleiner werden, het carillon zou nu moeten spelen maar de stad was al zo ver weg dat hij het niet kon horen. Hij liep langs de uiterwaarden en over fietspaden, betrad pelgrimsroutes en verliet ze weer. Over de grens begon het te sneeuwen en hij keek naar de voetstappen die hij achterliet in de sneeuw, het werd voorjaar en zomer en herfst, zijn schoenen waren op 31 december nog steeds niet versleten. Hij liep net zo lang tot hij een huis vond waar een flink feest aan de gang was en waar het niet opviel als hij een bad nam en zich in een van de vele logeerbedden te slapen legde. De volgende ochtend trok hij zijn mooiste mantel aan, borstelde zijn hoed af, en trok de voordeur stevig achter zich dicht. Tevreden knikte hij naar de stad die langzaam in de verte verdween en hij keek niet om, want de toekomst interesseerde hem niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s